Ken Robinsonen umore eta ironiaz betetako hitzek hausnarketarako eta bide berriak sortzeko grina pizten dute. Ideia asko azaltzen zaizkigu hizketaldian baina nagusienak bi hitzen baitan bildu ditzakegu: hezkuntza eta sormena.
Egungo hezkuntza-sistemak toki gutxi uzten dio sormenari eta honek duen garrantzia eta balioa ez dira bermatzen. Haurrek berezkoa dute sormenerako gaitasuna; ez baitira huts egiteko beldur, gauza berrien edo arrotzen aurrean ausardia erakusten dute eta akats hitza ez da beren hiztegietan ageri. Aitzitik, aipatutako jarrera hau heldu izatera iristean galdu egiten da, galdu baino kentzen digute, izan ere, helduok beldur gara akatsak egiteko, gizarteak definitutako parametroen araberako okerrak egiteko. Gizarteak akatsak zigortzen ditu eta helduon jarrera gauzak “ongi” egitera bideratuta dago.
Ildo honetatik, sormen-gaitasunak garatzea oztopatzen duen hezkuntza mota batean hezten ditugu gure haurrak.
Hezkuntza-sistemak modu jakin batean hezten ditu haurrak, sormenaren esparrutik oso urrun. Gaitasun akademikoen ideian zentratzen da batik bat, eta gerora lanerako behar izango den horretan trebatzeko ahalegina egiten da; alegia, helburu instrumentalei eta produktiboei begira dago hezkuntza-sistema. Etorkizunean inor izateko, lan bat aurkitzeko balioko dizun ezer ikasi beharko da. Orainean baino, etorkizunean bizitzera behartzen gaituzte. Hala ere, nork jakin etorkizunean zer egongo den? Eta, zer etorkizun nahi dugu?
Hala, buruari eta zehazkiago buruko alde bateko inteligentziari jartzen zaio arreta eta gainontzeko guztiak ezertarako balioko ez balu bezala jokatzen da. Gaitasun asko landu ordez, hauek gutxiesten dira. Horrela, gaien hierarkizazioa egiten da eskoletan, eta mailaketa zentzugabe honetako beheko eskilaretan kokatzen dute artea. Matematika eta hizkuntzetan trebea dena baloratuko da; dantzari ona dena, ordea, ez.
Inteligentziak, ordea, baditu hamaika ezaugarri eta hauek guztiak zaintzea eta lantzea ezinbestekoa iruditzen zaigu. Sormenak baditu mila bide. Hauek moztu eta itxura berdina eman beharrean, hauek landuz eta jarritako muga antzuak gaindituz etorkizunari hobe aurre egingo diogu.
Halaber, hezkuntza-sistemak gaitasun batzuk indartuz eta beste batzuk erabat zapalduz jokatu beharrean, ezberdintasunak aintzat hartuta osotasunean hezi beharko ditu gure haurrak.
Egungo hezkuntza-sistemak toki gutxi uzten dio sormenari eta honek duen garrantzia eta balioa ez dira bermatzen. Haurrek berezkoa dute sormenerako gaitasuna; ez baitira huts egiteko beldur, gauza berrien edo arrotzen aurrean ausardia erakusten dute eta akats hitza ez da beren hiztegietan ageri. Aitzitik, aipatutako jarrera hau heldu izatera iristean galdu egiten da, galdu baino kentzen digute, izan ere, helduok beldur gara akatsak egiteko, gizarteak definitutako parametroen araberako okerrak egiteko. Gizarteak akatsak zigortzen ditu eta helduon jarrera gauzak “ongi” egitera bideratuta dago.
Ildo honetatik, sormen-gaitasunak garatzea oztopatzen duen hezkuntza mota batean hezten ditugu gure haurrak.
Hezkuntza-sistemak modu jakin batean hezten ditu haurrak, sormenaren esparrutik oso urrun. Gaitasun akademikoen ideian zentratzen da batik bat, eta gerora lanerako behar izango den horretan trebatzeko ahalegina egiten da; alegia, helburu instrumentalei eta produktiboei begira dago hezkuntza-sistema. Etorkizunean inor izateko, lan bat aurkitzeko balioko dizun ezer ikasi beharko da. Orainean baino, etorkizunean bizitzera behartzen gaituzte. Hala ere, nork jakin etorkizunean zer egongo den? Eta, zer etorkizun nahi dugu?
Hala, buruari eta zehazkiago buruko alde bateko inteligentziari jartzen zaio arreta eta gainontzeko guztiak ezertarako balioko ez balu bezala jokatzen da. Gaitasun asko landu ordez, hauek gutxiesten dira. Horrela, gaien hierarkizazioa egiten da eskoletan, eta mailaketa zentzugabe honetako beheko eskilaretan kokatzen dute artea. Matematika eta hizkuntzetan trebea dena baloratuko da; dantzari ona dena, ordea, ez.
Inteligentziak, ordea, baditu hamaika ezaugarri eta hauek guztiak zaintzea eta lantzea ezinbestekoa iruditzen zaigu. Sormenak baditu mila bide. Hauek moztu eta itxura berdina eman beharrean, hauek landuz eta jarritako muga antzuak gaindituz etorkizunari hobe aurre egingo diogu.
Halaber, hezkuntza-sistemak gaitasun batzuk indartuz eta beste batzuk erabat zapalduz jokatu beharrean, ezberdintasunak aintzat hartuta osotasunean hezi beharko ditu gure haurrak.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada